با عترت ، قطع رابطه با خداوند خواهد بود : « يأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ » . « 1 » اى مؤمنان ! از خداوند پروا كنيد و به سوى او راه جوييد » . 4 - ويژگى « اضافه » ، آن است كه « مضاف » از « مضاف اليه » كسب شرافت مىكند ؛ چرا كه اضافه در مواردى از جمله در اين‌جا ، تشريفى است . و با اين كه كتاب از خداوند و عترت از پيامبر صلى الله عليه و آله ، كه تجلّى اعظم الهى است ، كسب شرافت و فضيلت كرده است ، و امّا تعبير به « ثَقَليْن » در سخن پيامبر داستانِ ديگرى دارد ؛ داستانِ ارجمندى و گرانسنگىِ اين دو بازماندهء پيامبر صلى الله عليه و آله است . از اين رو ، درك عظمتِ اين دو ، وَراىِ درك‌هاى عادى است . قرآن ، همچنان كه در حديث آمده است ، تجلّى خالق در مخلوق است : تَجلّى لَهُم - سُبْحَانَهُ - فِي كِتَابِهِ مِنْ غَيْرِ انْ يَكوُنوُا رَأَوْهُ بِمَا ارَاهُم مِنْ قُدرَتِهِ ، وَخَوَّفَهُم مِنْ سَطْوَتِهِ . « 2 » خداى سبحان در كتاب خود بىآن كه او را بنگرند خود را به بندگان شناساند و قدرت خود را به همه نماياند و از قهر و مهابت خود ترساند . و امّا عترت ، افزون بر اين كه ، در سخن پيامبر صلى الله عليه و آله طَراز و عِدل قرآن است و در همهء ويژگىها ، از جمله شكوه و جاودانگى ، با قرآن شريك است ، بنا به تعبير امام رضا عليه السلام ، از جايگاه ويژه‌اى برخوردار است : ابر بارنده و رگبارِ فرو ريزنده و آسمان سايه‌گستر و زمين

--> ( 1 ) . مائده ، آيهء 35 . ( 2 ) . نهج البلاغه ، خطبه 147 .